امروزیک مصراع از شعر حافظ شیرازی به یادم آمد که وقتی آن را جستجو کردم تا تمامی ابیات شعر را بخوانم با نکته ای جالب مواجه شدم که نوشتنش خالی از لطف نیست. خواجه حافظ در بیتی می گوید:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا               

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

اما در ادامه جستجو در وب یکی از دوستان به شعری از صائب تبریزی برخوردم که او نیز به موضوع ترک شیرازی اشاره کرده بود. صائب تبریزی در پاسخ به خواجه حافظ شیرازی گفته است:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

 به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را

 هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد

 نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

در این بین جناب شهریار نیز سخنانی دارد که در نوع خود جالب است. او نیز با سرودن ابیات زیر وارد این کلکل ادبی بین حافظ و صائب تبریزی شده است:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را

هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد

نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را 

 سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند 

 نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را!