اي ايزد!

            اي ستمگر مقهور!

من چندمين پيامبرت بودم؟                                    

دیروز آخرین بازی علی دایی در مستطیل سبز را شاهد بودیم . او در روزی که گل زد و سایپا را قهرمان لیگ برتر کرد فوتبال را کنار گذاشت.هرچند اخیرا خیلی ها از این مرد زحمتکش فوتبال کشور انتقاد های فراوانی می کردند و حتی خود من با دیدن بازی او (مخصوصا در جام جهانی 2006) کلی دچار خرد شدگی اعصاب می شدم اما از این حقیقت نباید فرار کرد که علی دایی جوانی اش را برای فوتبال ایران گذاشت.

چرا آن زمان که با سر بانداژ شده در بازی های مقدماتی جام جهانی 94 مقابل ژاپن با تمام توان و تلاش بازی می کرد کسی از او انتقاد نمی کرد؟

چهره او بعد از اوت زدن پنالتی در مقابل عربستان را به یاد بیاورید که چگونه داشت سکته می زد.

آن زمان را که در خبر ورزشی می خواندید نام دایی لرزه بر تن قطری ها انداخته را به یاد نمی آورید؟

جنگ فوتبال آسیا را می دیدید؟آن زمان که اسکندر کوتی می گفت:"تیم ملی ایران را با علی دایی می شناسند."

چرا وقتی شوت ها و ضربات سر او با تور دروازه گره می خورد و دل ده ها میلیون ها ایرانی را شاد می کرد کسی از او انتقاد نمی کرد؟

پاس گل زیبای او به غزال تیز پای فوتبال ایران که حماسه ملبورن را رقم زد، یادتان هست؟

شما می دانید که پاس گل زیبای مهدی مهدوی کیا به تیم ملی آمریکا در جام 98 را چه کسی داد؟

مگر یادتان رفته گلهای او به تیم چلسی و آث میلان را که غرور ایران و ایرانی را به همراه داشت؟

مگر یادتان نیست که برای ورود او به بازی فینال جام باشگاه های اروپا لحظه شماری می کردید و به محض اینکه 3 تعویض بایرن مونیخ انجام شد و او به زمین نیامد ضد حال خوردید؟

یادتان رفته که شنبه هرهفته برای بازی او در تیم هرتابرلین لحظه شماری می کردید؟

...به هر حال او برای تیم ملی و فوتبال ما زحمات زیادی کشیده و بی انصافی است که زحمات سالیان گذشته اورا فراموش کرده و با نگاه به بازیهای اخیر او در تیم ملی قضاوت کنیم.بیایید کمی منصف باشیم و حداقل به خاطر شادی هایی که با گل های خود برای ما به ارمغان آورد به او بگوییم : آقای علی دایی خسته نباشی...

                                   طرح مبارزه با بدحجابی در میدان هفت تیر!!!